พ่อคนหนึ่งมีลูกชายสองคน ลูกชายคนโตเป็นคนฉลาดและ
ฉลาดและทำได้ทุกอย่าง แต่น้องกลับโง่และ ไม่สามารถเรียนรู้หรือเข้าใจสิ่งใดได้ และเมื่อผู้คนได้เห็นเขา พวกเขากล่าวว่า 'มีคนๆ หนึ่งที่จะสร้างปัญหาให้กับพ่อของเขา' เมื่อถึงเวลาต้องทำอะไรก็มักจะเป็นพี่ที่ถูกบังคับ ให้ทำเช่นนั้น แต่ถ้าบิดาสั่งให้เขาไปเอาอะไรมาเมื่อถึงเวลา หรือในเวลากลางคืน และทางเดินผ่านสุสานหรืออะไรก็ตาม ที่อื่นที่น่าหดหู่ใจ เขาตอบว่า 'โอ้ ไม่นะพ่อ ฉันจะไม่ไปที่นั่น มันทำให้ฉันสั่นสะท้าน เพราะเขากลัว หรือเมื่อมีการเล่าเรื่อง โดยไฟในตอนกลางคืนที่ทำให้เนื้อหนังสั่นไหว ผู้ฟัง บางทีก็พูดว่า 'โอ้ มันทำให้เราสั่นสะท้าน' น้องชายนั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง และฟังคนอื่นๆ ไปด้วยก็นึกไม่ออกว่า อาจหมายถึง 'พวกเขาพูดเสมอว่า 'มันทำให้ฉันสั่นสะท้าน มันทำให้ ฉันสั่นสะท้าน มันไม่ได้ทำให้ฉันสั่นสะท้านเลย' เขาคิด 'นั่นก็เหมือนกัน คงเป็นศิลปะที่ฉันไม่เข้าใจเลย บัดนี้บิดาของเขาได้พูดกับเขาวันหนึ่งว่า 'จงฟัง ฉัน เพื่อนที่อยู่มุมนั้น คุณเติบโตสูงและแข็งแรง และคุณก็ต้องเรียนรู้บางสิ่งบางอย่างเพื่อจะได้หาเลี้ยงชีพได้ ดูสิพี่ชายคุณทำงานอย่างไร แต่คุณกลับไม่ได้แม้แต่เกลือของตัวเอง “เอาล่ะ พ่อ” เขาตอบ “ผมเต็มใจที่จะเรียนรู้บางสิ่งบางอย่าง – จริงๆ แล้ว ถ้าสามารถจัดการได้ ฉันก็อยากจะเรียนรู้วิธีจัดการ สั่นสะท้าน ฉันยังไม่เข้าใจเลย' พี่ชาย เมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มและคิดในใจว่า 'พระเจ้า ช่างเป็นอะไรที่ดีจริงๆ น้องชายของฉันเป็นคนโง่เขลา เขาไม่มีวันเป็นคนดีสำหรับ อะไรก็ได้ตราบเท่าที่เขายังมีชีวิตอยู่ ผู้ที่อยากเป็นเคียวต้องงอ ตัวเองในเวลาที่เหมาะสม' พ่อถอนหายใจและตอบเขาว่า 'คุณจะเร็ว ๆ นี้ เรียนรู้ว่าการสั่นสะท้านนั้นเป็นอย่างไร แต่คุณจะไม่ได้หาเลี้ยงชีพด้วย ว่า' หลังจากนั้นไม่นาน คนดูแลโบสถ์ก็มาเยี่ยมบ้านและ พ่อคร่ำครวญถึงความทุกข์ยากของตน และเล่าให้ฟังว่าลูกชายคนเล็กเป็นอย่างไรบ้าง ล้าหลังมากในทุกด้านจนเขาไม่รู้และไม่เรียนรู้อะไรเลย “ลองคิดดูสิ” เขากล่าว “เมื่อฉันถามเขาว่าเขาจะทำเงินได้อย่างไร ขนมปังของเขา เขาอยากเรียนรู้ที่จะสั่นสะท้านจริงๆ' 'ถ้าเป็นแค่นั้น คนดูแลสุสานตอบว่า “เขาสามารถเรียนรู้เรื่องนี้กับข้าได้ ส่งเขามาหาข้า และ ฉันจะขัดมันให้เสร็จเร็วๆ นี้' พ่อดีใจที่ได้ทำเช่นนั้น เพราะเขาคิด ‘มันจะฝึกเด็กคนนี้ได้นิดหน่อย’ ดังนั้นคนดูแลสุสานจึงพาเขาเข้าไป บ้านของเขา และเขาต้องกดระฆังโบสถ์ หลังจากนั้นหนึ่งหรือสองวัน คนดูแลสุสานปลุกเขาตอนเที่ยงคืน และสั่งให้เขาลุกขึ้นและขึ้นไปบน หอคอยโบสถ์และตีระฆัง 'คุณจะได้เรียนรู้ในไม่ช้าว่าอะไร เขารู้สึกสั่นสะท้านและเดินไปที่นั่นอย่างลับๆ ต่อหน้าเขา เมื่อเด็กชายอยู่บนยอดหอคอยแล้วหันกลับมา กำลังจะไปจับเชือกกระดิ่งก็เห็นร่างสีขาว ยืนอยู่บนบันไดฝั่งตรงข้ามกับหลุมตรวจวัดเสียง 'ใครอยู่ที่นั่น' เขาร้องออกมา แต่ร่างนั้นไม่ตอบสนอง ไม่ขยับเขยื้อนหรือขยับเขยื้อนเลย “ตอบมาสิ” เด็กชายร้อง “หรือจะออกไปเลยก็ได้ คุณไม่มีทางเลือกอื่น” ที่นี่มีธุรกิจตอนกลางคืน อย่างไรก็ตาม คนดูแลสุสานยังคงยืนนิ่งเพื่อที่เด็กจะได้ คิดว่าเขาเป็นผี เด็กชายร้องไห้เป็นครั้งที่สอง 'คุณต้องการอะไร' นี่. - พูดมาถ้าคุณเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่งั้นฉันจะโยนคุณลง ขั้นบันได' คนดูแลสุสานคิดว่า 'เขาคงไม่ได้หมายความว่าจะเลวร้ายเท่ากับที่เขาทำ คำพูดไม่เปล่งเสียงใดๆ ยืนนิ่งราวกับเป็นหิน เด็กชายเรียกเขาเป็นครั้งที่สาม และเนื่องจากนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเช่นกัน จุดประสงค์คือเขาวิ่งไปชนผีแล้วผลักลงบันไดไป จนล้มลงสิบขั้นแล้วนอนนิ่งอยู่ที่มุมหนึ่ง จากนั้นเขาก็กดกริ่งแล้วกลับบ้าน และไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เข้านอนแล้วหลับไป ภรรยาของผู้ดูแลสุสานรอเป็นเวลานาน สามีของเธอ แต่เขาไม่กลับมา ในที่สุดเธอก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ และปลุกเด็กชายแล้วถามว่า “คุณไม่รู้หรือว่าสามีของฉันอยู่ที่ไหน” เขาปีนขึ้นไปบนหอคอยก่อนคุณเสียอีก' 'ไม่ ฉันไม่รู้' ตอบ เด็กชาย 'แต่มีคนยืนอยู่ที่ช่องตรวจวัดเสียงอีกช่องหนึ่ง ข้างบันได และเขาก็ไม่ตอบหรือเดินไปไหน ไป ฉันถือว่าเขาเป็นคนชั่ว แล้วโยนเขาลงบันได ไปเถอะ ที่นั่นแล้วคุณจะเห็นว่าใช่เขาหรือเปล่า ถ้าฉันเป็นเช่นนั้น ฉันก็คงจะเสียใจ หญิงนั้นวิ่งหนีออกไปพบสามีซึ่งนอนคร่ำครวญอยู่ใน มุมแล้วขาหัก นางก็อุ้มเขาลงมาแล้วรีบวิ่งไปหาเขาด้วยเสียงดัง พ่อของเด็กชาย 'ลูกชายของคุณ' เธอร้อง 'เป็นสาเหตุของเรื่องใหญ่ โชคร้าย เขาโยนสามีของฉันลงบันไดจนเขาหัก ขาของเขา เอาไอ้คนไร้ค่านั่นออกไปจากบ้านของเราซะ' พ่อตกใจมากจึงวิ่งไปดุเด็กว่า 'อะไรนะ กลอุบายชั่วร้ายเหล่านี้' เขาพูดว่า 'ปีศาจคงจะใส่มันไว้ เข้าไปในหัวของคุณ' 'พ่อครับ' เขาตอบ 'ฟังผมนะครับ ผมค่อนข้าง ไร้เดียงสา เขายืนอยู่ตรงนั้นในตอนกลางคืนเหมือนคนที่ตั้งใจจะทำ ชั่วร้าย ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร และฉันก็วิงวอนเขาสามครั้ง จะพูดหรือจะไปก็ไปเถิด' 'อ้อ พ่อพูดว่า 'ข้าพเจ้าได้ ไม่มีอะไรนอกจากความทุกข์กับคุณ ออกไปจากสายตาฉัน ฉันจะเห็น คุณไม่อยู่อีกต่อไป' 'ครับพ่อ ด้วยความเต็มใจ รอจนกว่าจะถึงวันเท่านั้น แล้วจะได้ ฉันออกไปและเรียนรู้วิธีการสั่นสะท้าน และแล้วฉันก็จะสั่นสะท้านต่อไป เข้าใจศิลปะหนึ่งอย่างที่จะสนับสนุนฉัน' 'เรียนรู้สิ่งที่คุณต้องการ พ่อพูดว่า 'สำหรับฉันมันก็เหมือนกันหมด นี่คือเงินห้าสิบเหรียญ สำหรับคุณ นำสิ่งเหล่านี้ออกไปสู่โลกกว้าง และอย่าบอกใครจาก ท่านมาจากไหน และบิดาของท่านเป็นใคร เพราะฉันมีเหตุผลที่จะ ละอายใจในตัวคุณ' 'ใช่แล้ว พ่อ จะเป็นไปตามที่ลูกต้องการ ถ้าลูก หากไม่ต้องการสิ่งใดอีก ฉันสามารถจำมันไว้ในใจได้อย่างง่ายดาย เมื่อรุ่งสาง เด็กชายจึงใส่เงินห้าสิบทาลเดอร์ของเขาลงใน กระเป๋าและออกไปตามทางหลวงใหญ่และกล่าวอยู่เสมอว่า 'ถ้าฉันสามารถสั่นไหวได้ ถ้าฉันยังสามารถสั่นไหวได้' จากนั้นชายคนหนึ่ง เข้ามาได้ยินบทสนทนาที่เด็กหนุ่มกำลังคุยกัน กับตนเองแล้วเมื่อเดินต่อไปอีกหน่อยก็ถึงที่หมาย เห็นตะแลงแกงแล้วชายคนนั้นก็พูดกับเขาว่า “ดูสิ ต้นไม้นั่น ที่ซึ่งชายเจ็ดคนได้แต่งงานกับลูกสาวของคนทำเชือก และตอนนี้ กำลังเรียนบินอยู่ นั่งลงใต้เครื่อง รอจนค่ำมืดมาถึง แล้วเจ้าจะเรียนรู้วิธีการสั่นสะท้านได้ในไม่ช้า' 'ถ้าเป็นเพียงแค่นั้น ชายหนุ่มตอบว่า “มันทำได้ง่าย แต่ถ้าฉันเรียนรู้วิธี สั่นสะท้านเร็วขนาดนั้น เจ้าจะต้องได้เงินห้าสิบเหรียญจากข้าแน่ กลับมาหาฉันแต่เช้า' จากนั้นเด็กหนุ่มก็ไปหา ตะแลงแกง นั่งลงใต้ตะแลงแกง รอจนกระทั่งเย็นลง และขณะที่เขา หนาวก็จุดไฟเผาตัวเอง แต่พอเที่ยงคืนลมก็พัดแรง อย่างรุนแรงจนถึงแม้จะมีไฟ เขาก็ไม่สามารถอบอุ่นได้ และในขณะที่ ลมพัดพวกคนที่ถูกแขวนคอให้ปะทะกันและพวกเขาก็เคลื่อนไหว เขาคิดกับตัวเองว่า 'ถ้าคุณสั่นอยู่ข้างล่าง ไฟที่ลุกไหม้นั้น ผู้ที่อยู่เหนือขึ้นไปต้องทนทุกข์ทรมานและหนาวเหน็บ' และขณะที่เขารู้สึก สงสารเขาจึงยกบันไดขึ้นแล้วปีนขึ้นไป ปลดเชือกที่มัดไว้ ไล่ลงมาทีละคน แล้วนำทั้งเจ็ดลงมา แล้วเขาก็จุดไฟเผา ไฟ เป่ามันแล้ววางไว้รอบ ๆ เพื่อให้ความอบอุ่นแก่ตัวเอง แต่ พวกเขานั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน และไฟก็ลามไปติดเสื้อผ้าของพวกเขา แล้วเขาก็พูดว่า 'ดูแลตัวเองด้วย ไม่งั้นฉันจะแขวนคอคุณอีก' พวกคนตาย แต่ก็ไม่ได้ยินอะไรแต่ก็เงียบสนิท ปล่อยผ้าขี้ริ้วของตนไป เมื่อถูกเผา เขาก็โกรธและกล่าวว่า 'ถ้าคุณไม่เอา ดูแลฉันไม่สามารถช่วยคุณได้ฉันจะไม่ถูกเผาไปพร้อมกับคุณและเขาถูกแขวนคอ พวกเขาลุกขึ้นอีกครั้งตามลำดับ แล้วเขาก็นั่งลงข้างกองไฟและล้มลง หลับไปแล้ว พอรุ่งเช้าชายคนนั้นก็มาหาเขาและต้องการมี ห้าสิบเหรียญแล้วพูดว่า 'คุณรู้จักวิธีสั่นสะท้านไหม' 'ไม่ เขาตอบว่า “ฉันจะรู้ได้อย่างไร คนพวกนั้นที่อยู่ข้างบนนั้นไม่ได้ อ้าปากค้างและโง่เขลาจนปล่อยให้เศษผ้าเก่าๆ ไม่กี่ชิ้น ซึ่งติดอยู่บนร่างกายของตนก็ถูกเผาไหม้ไป' แล้วชายคนนั้นก็เห็นว่าตน วันนั้นไม่ได้เงินห้าสิบทาลเดอร์ แล้วก็เดินจากไปโดยพูดว่า 'ช่างเป็น เยาวชนไม่เคยเข้ามาหาฉันมาก่อน' เยาวชนก็เดินไปตามทางของเขาเช่นกัน และเริ่มพึมพำกับตัวเองอีกครั้งว่า 'โอ้ ถ้าฉันสั่นได้ก็คงดี' โอ้ ถ้าข้าสามารถสั่นสะท้านได้' คนขับเกวียนซึ่งกำลังเดินตามหลังเขามา ได้ยินดังนั้นก็ถามว่า ‘คุณเป็นใคร’ ‘ฉันไม่รู้’ หนุ่มน้อย แล้วคนขับเกวียนก็ถามว่า 'คุณมาจากไหน' 'ฉันรู้ ไม่' 'ใครเป็นพ่อของคุณ' 'เพื่อที่ฉันจะไม่บอกคุณ' 'มีอะไร ที่ท่านชอบบ่นพึมพำตลอดเวลา' 'อ๋อ' เยาวชน “ฉันอยากจะสั่นสะท้านมาก แต่ไม่มีใครสอนฉันได้” “พอแล้วสำหรับการพูดคุยไร้สาระของคุณ” คนขับเกวียนกล่าว “มา ไปกับ ฉันจะช่วยหาสถานที่ให้เจ้าเอง' ชายหนุ่มเดินไปกับ คนลากเกวียน และในตอนเย็นพวกเขาก็มาถึงโรงเตี๊ยมที่พวกเขาต้องการ เพื่อผ่านคืนนั้น จากนั้นที่ทางเข้าห้องรับแขกมีเด็กหนุ่ม พูดเสียงดังอีกครั้งว่า 'ถ้าฉันสามารถสั่นได้ ถ้าฉันทำได้ เจ้าภาพผู้ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะและกล่าวว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ปรารถนาจะมีโอกาสดีดีสำหรับคุณที่นี่' 'อ่า จงเป็น เจ้าบ้านกล่าวอย่างเงียบ ๆ ว่า 'มีคนสอดรู้สอดเห็นมากมายที่สูญเสียไปแล้ว ชีวิตของพวกเขาคงเป็นเรื่องน่าเสียดายและน่าละอายหากดวงตาที่สวยงามเช่นนี้ พวกนี้ไม่ควรได้เห็นแสงสว่างอีกต่อไป' แต่เด็กหนุ่มกล่าวว่า 'แม้จะยากลำบากเพียงใด ฉันจะเรียนรู้มัน เพื่อจุดประสงค์นี้ แท้จริง ข้าพเจ้าได้ออกเดินทางไปแล้ว' พระองค์มิได้ทรงให้กองทัพได้พักผ่อนเลย จนกระทั่ง คนหลังเล่าให้เขาฟังว่าไม่ไกลจากที่นั่นมีปราสาทผีสิงอยู่ ซึ่งใครๆ ก็สามารถเรียนรู้ได้อย่างง่ายดายว่าการสั่นไหวคืออะไร หากเขา จะเฝ้าดูอยู่สามคืน พระราชาทรงสัญญาไว้ว่า ผู้ใดกล้าเสี่ยงก็ควรมีบุตรสาวเป็นภรรยา และนางก็เป็น หญิงสาวที่งดงามที่สุดที่ดวงอาทิตย์ส่องแสง เช่นเดียวกันในปราสาท มีสมบัติล้ำค่ามากมายที่ถูกวิญญาณชั่วร้ายเฝ้ารักษาไว้ และสิ่งเหล่านี้ สมบัติต่างๆ ก็จะได้รับการปลดปล่อย และจะทำให้คนจนกลายเป็นคนร่ำรวยได้ มีชายหลายคนเข้าไปในปราสาทแล้ว แต่ยังไม่มีใครมา ออกไปอีกครั้ง แล้วเช้าวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มก็ไปหาพระราชาและพูดว่า 'ถ้า อนุญาตครับ ผมยินดีจะดูสามคืนในโรงผีสิงครับ ปราสาท' พระราชาทอดพระเนตรดูเขา และเมื่อชายหนุ่มพอใจพระองค์ พระองค์ก็ทรง กล่าวว่า 'คุณอาจขอสิ่งของสามอย่างเพื่อนำเข้าไปในปราสาทกับคุณได้ แต่สิ่งเหล่านั้นต้องเป็นของที่ไม่มีชีวิต' แล้วพระองค์ตรัสตอบว่า 'แล้วข้าพเจ้าจะถาม สำหรับไฟ เครื่องกลึง และเขียงพร้อมมีด' กษัตริย์ทรงให้ขนสิ่งของเหล่านี้เข้าไปในปราสาทของพระองค์ในเวลากลางวัน เมื่อกลางคืนใกล้เข้ามา ชายหนุ่มก็ขึ้นไปทำธุระส่วนตัว ไฟลุกโชนในห้องหนึ่ง วางเขียงและมีดไว้ ข้างๆ แล้วนั่งลงข้างเครื่องกลึง “ถ้าทำได้ก็ดี” แต่สั่นสะท้าน' เขากล่าว 'แต่ฉันจะไม่เรียนมันที่นี่เช่นกัน' เมื่อใกล้เที่ยงคืน เขากำลังจะจุดไฟ และขณะที่เขากำลังเป่า มีบางอย่างร้องขึ้นมาจากมุมหนึ่ง 'au, miau' หนาวเหลือเกิน “เป็น” “เจ้าโง่” เขาร้อง “เจ้าร้องไห้เรื่องอะไร ถ้าเจ้าเป็น” หนาวนัก เชิญมานั่งข้างกองไฟให้อบอุ่นเถิด' และเมื่อ เขาพูดว่ามีแมวดำตัวใหญ่สองตัวมาพร้อมกับการกระโดดอันน่าตื่นตะลึง และประทับนั่งลงข้างละพระองค์ และมองดูพระองค์อย่างดุร้ายด้วย ดวงตาที่ลุกเป็นไฟของพวกเขา ไม่นานนัก เมื่อพวกเขาได้อบอุ่น พวกเขาเองก็พูดว่า 'เพื่อนเอ๋ย เราเล่นไพ่กันไหม' 'ทำไม ไม่' เขาตอบว่า 'แต่แค่แสดงอุ้งเท้าของคุณให้ฉันดู' จากนั้นพวกเขาก็ยืด เล็บของพวกมันออกมา 'โอ้' เขากล่าว 'เล็บของคุณยาวมาก รอก่อน ฉัน ต้องตัดมันให้คุณก่อน' แล้วเขาก็คว้ามันไว้โดย คอหอยวางบนเขียงแล้วขันเท้าให้แน่น “ฉันได้ดูนิ้วของคุณแล้ว เขากล่าว และจินตนาการของฉันสำหรับ การเล่นไพ่ก็หายไป และเขาก็ฆ่าพวกเขาแล้วโยนพวกเขาออกไป ลงไปในน้ำ แต่เมื่อเขาได้กำจัดสองคนนี้ไปแล้ว กำลังจะนั่งลงข้างกองไฟอีกครั้ง ออกจากทุกซอกทุกมุม แมวดำและสุนัขดำที่ล่ามโซ่แดงไว้ด้วยโซ่แดงร้อนจัด และอีกมากมาย พวกเขาเข้ามาจนเขาไม่สามารถขยับตัวได้อีกต่อไป และพวกเขาก็ร้องตะโกนอย่างน่ากลัว และเข้าไปที่กองไฟ ดึงมันออกเป็นชิ้นๆ และพยายามดับมัน เขาเฝ้าดูพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งอย่างเงียบ ๆ แต่ในที่สุดเมื่อพวกเขาไป ไกลเกินไป เขาคว้ามีดตัดของเขาไว้ และร้องว่า 'เอาเจ้าไปเสีย แมลงศัตรูพืช และเริ่มตัดมันลง บางตัวก็วิ่งหนีไป บางตัวก็ เขาฆ่าแล้วโยนลงไปในบ่อปลา เมื่อเขากลับมาเขาก็ พัดถ่านไฟของเขาอีกครั้งและทำให้เขาอบอุ่น และขณะที่เขา เมื่อนั่งลงเช่นนี้ ตาของเขาจะไม่เปิดอีกต่อไป และเขารู้สึกปรารถนาที่จะ นอนหลับ แล้วเขาก็มองไปรอบๆ และเห็นเตียงขนาดใหญ่ที่มุมห้อง 'นั่นคือสิ่งที่สำคัญสำหรับฉัน' เขากล่าว และลงมือทำ เมื่อเขา กำลังจะหลับตาลง แต่เตียงกลับเริ่มขยับ เองและครอบคลุมไปทั่วปราสาท 'ถูกต้องแล้ว เขาพูดว่า 'แต่ไปเร็วกว่านี้' แล้วเตียงก็กลิ้งไปเหมือนม้าหกตัว ถูกผูกไว้กับมันขึ้นและลง เหนือธรณีประตูและบันได แต่ จู่ๆ ก็กระโดด กระโดด มันพลิกคว่ำลงมาทับเขาเหมือน ภูเขา แต่เขาโยนผ้าห่มและหมอนขึ้นไปในอากาศ ออกไปแล้ว กล่าวว่า 'บัดนี้ผู้ใดชอบขับรถและนอนข้างกองไฟของตนได้ หลับไปจนรุ่งเช้า กษัตริย์เสด็จมาและเมื่อทอดพระเนตรเห็น เขานอนอยู่บนพื้นนั้น เขาคิดว่าวิญญาณชั่วร้ายได้ฆ่าเขาไปแล้ว เขาและเขาก็ตายไปแล้ว จากนั้นเขาก็พูดว่า 'น่าเสียดายจริงๆ -- เพราะว่า ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นและพูดว่า “มันไม่ได้ มาถึงเรื่องนั้นอีก' แล้วกษัตริย์ก็ประหลาดใจแต่ก็ยินดีมาก ถามว่าเขาเป็นอย่างไร 'สบายดี' เขาตอบว่า 'คืนหนึ่ง ผ่านไปแล้ว อีกสองตนก็จะผ่านไปเช่นกัน' แล้วพระองค์ก็เสด็จไปที่ เจ้าของโรงเตี๊ยมซึ่งเบิกตากว้างและพูดว่า 'ฉันไม่เคยคาดคิดว่า ที่จะได้เจอคุณอีกครั้ง คุณเรียนรู้ที่จะสั่นสะท้านได้หรือยัง' 'ไม่ เขากล่าวว่า 'มันไร้ประโยชน์สิ้นดี หากมีใครช่วยบอกฉันที' คืนที่สองเขาขึ้นไปที่ปราสาทเก่าอีกครั้ง นั่งลงข้าง ไฟก็เริ่มร้องเพลงเก่าอีกครั้ง 'ถ้าฉันสามารถสั่นสะท้านได้' เมื่อ เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน ได้ยินเสียงวุ่นวายและมีเสียงดังโครมคราม ตอนแรกมันเบา แต่กลับดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเงียบลง ชั่วครู่หนึ่ง ในที่สุดก็มีเสียงกรีดร้องดังลั่น มีคนครึ่งตัวลงมา ปล่องไฟตกลงมาตรงหน้าเขา “ฮัลโหล” เขาร้อง “อีกครึ่งหนึ่ง” เป็นของสิ่งนี้ มันยังไม่พอ' แล้วความวุ่นวายก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง มีเสียงคำรามและหอน และอีกครึ่งหนึ่งก็ล้มลง เช่นเดียวกัน 'รอก่อน' เขากล่าว 'ฉันจะก่อไฟขึ้นอีกนิดหน่อย สำหรับคุณ' เมื่อเขาทำอย่างนั้นแล้วมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง ทั้งสอง ชิ้นส่วนต่างๆ ได้ถูกนำมาประกอบเข้าด้วยกัน และมีชายน่าเกลียดนั่งอยู่ใน สถานที่ 'นั่นไม่ใช่ส่วนหนึ่งของข้อตกลงของเรา' ชายหนุ่มกล่าว 'ม้านั่ง เป็นของฉัน' ชายคนนั้นต้องการจะผลักเขาออกไป แต่ชายหนุ่มกลับ ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น จึงผลักเขาออกไปด้วยกำลังทั้งหมดแล้วนั่งลง ตัวเองกลับคืนสู่ที่เดิมอีกครั้ง จากนั้นก็มีชายอีกหลายคนล้มลง หลังจากนั้นพวกเขานำขาของคนตายเก้าคนและกะโหลกศีรษะสองอันมาด้วย และจัดเตรียมพวกเขาให้พร้อมเล่นเก้าพินกับพวกเขา เยาวชนยัง อยากจะเล่นก็บอกว่า 'ฟังนะ ฉันขอเล่นด้วยได้ไหม' 'ได้ ถ้าคุณ มีเงินพอไหม' เขาตอบ 'แต่ลูกอัณฑะของคุณไม่มี กลมมาก' แล้วเขาก็เอากะโหลกไปใส่เครื่องกลึงแล้ว หมุนมันจนกลม 'เอาล่ะ ทีนี้พวกมันก็จะกลิ้ง ดีขึ้นแล้ว' เขาพูด 'เย้ ตอนนี้เราจะสนุกกัน' เขาเล่นกับพวกมัน และสูญเสียเงินไปบางส่วน แต่เมื่อถึงเลขสิบสอง ทุกอย่างก็... หายไปจากสายตาของเขา เขานอนลงและหลับไปอย่างเงียบ ๆ ต่อไป เช้าวันหนึ่ง พระราชาเสด็จมาทรงซักถามพระองค์ว่า “เป็นอย่างไรบ้าง” คุณครั้งนี้' เขาถาม 'ฉันเล่นที่เก้าพิน เขา ตอบว่า 'และได้สูญเสียเงินไปสองสามสตางค์' 'คุณไม่ได้หรือ สั่นสะท้านแล้ว' 'อะไรนะ' เขาพูด 'ฉันมีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมมาก ถ้า ฉันทำแต่รู้ว่ามันเป็นอย่างไรที่จะสั่นสะท้าน' คืนที่สามเขานั่งลง บนม้านั่งของเขาอีกครั้งและพูดอย่างเศร้าๆ ว่า 'ถ้าฉันทำได้แต่สั่น' พอดึกแล้ว มีชายร่างสูง 6 คนเข้ามานำโลงศพมา เขาพูดว่า 'ฮ่าฮ่า นั่นลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของฉันแน่นอน ที่เสียชีวิตไปเมื่อไม่นานนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาใช้นิ้วชี้เรียกและร้องว่า “มาสิ” ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อย มาสิ' พวกเขาเอาโลงศพวางลงบนพื้น แต่เขา เดินไปเปิดฝาออก ปรากฏว่ามีชายคนหนึ่งนอนตายอยู่ในนั้น เขารู้สึก ใบหน้าของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง “เดี๋ยวก่อน” เขากล่าว “ฉันจะอุ่นให้คุณ” นิดหน่อยก็ไปที่กองไฟแล้วอุ่นมือแล้ววางลงบน ใบหน้าของคนตาย แต่เขายังคงเย็นชา จากนั้นเขาก็พาเขาออกไปและนั่งลง ลงข้างกองไฟแล้ววางเขาลงบนหน้าอกของเขาและลูบแขนของเขา เลือดอาจจะไหลเวียนได้อีกครั้ง เพราะมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร เขา คิดในใจว่า 'เมื่อคนสองคนนอนบนเตียงด้วยกัน พวกเขาก็อบอุ่น กันและกัน และพาเขาไปที่เตียง ห่มผ้าให้แล้วนอนลง โดยเขา หลังจากนั้นไม่นาน ชายที่ตายก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นด้วย และเริ่ม ให้ขยับตัว แล้วเด็กหนุ่มก็พูดว่า “ดูสิ ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อย ฉันไม่ได้อุ่นเครื่องให้อุ่นเลยหรือ” คุณ' แต่ชายที่ตายไปแล้วกลับลุกขึ้นและร้องว่า 'ตอนนี้ฉันจะบีบคอ คุณ' 'อะไรนะ' เขาพูด 'นั่นคือวิธีที่คุณขอบคุณฉันเหรอ คุณจะ ครั้งหนึ่งเข้าไปในโลงศพของคุณอีกครั้ง และเขาก็หยิบเขาขึ้นมาแล้วโยนเขาลงไป แล้วปิดฝา จากนั้นชายทั้งหกคนก็มาพาเขาไป อีกครั้ง “ฉันไม่สามารถสั่นสะท้านได้” เขากล่าว “ฉันจะไม่มีวันเรียนรู้ อยู่ที่นี่ตราบเท่าที่ฉันยังมีชีวิตอยู่' จากนั้นก็มีชายคนหนึ่งซึ่งสูงกว่า คนอื่นๆ และดูแย่มาก อย่างไรก็ตาม เขาแก่แล้วและมีอายุมาก เคราสีขาว 'เจ้าคนสารเลว' เขาร้อง 'เจ้าจะได้รู้ในไม่ช้าว่ามันคืออะไร คือการสั่นสะท้าน เพราะเจ้าจะต้องตาย' 'ไม่เร็วขนาดนั้นหรอก' ชายหนุ่มตอบ 'ถ้าฉันต้องตาย ฉันก็ต้องมีสิทธิ์พูด' 'ฉันจะตายเร็วๆ นี้ จับเจ้าไว้ ปีศาจกล่าว 'เบาๆ เบาๆ อย่าพูดมากไป ฉัน ฉันแข็งแกร่งเท่ากับคุณ และบางทีอาจจะแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ' 'เราจะได้เห็นกัน ชายชรากล่าว 'ถ้าคุณแข็งแกร่งกว่า ฉันจะปล่อยคุณไป - มาสิ เรา จะพยายาม' แล้วเขาก็พาเขาไปตามทางเดินมืดๆ สู่โรงตีเหล็ก ขวานฟาดลงพื้นด้วยทั่งเดียว “ฉันทำได้” ดีกว่านั้น” ชายหนุ่มกล่าวและเดินไปที่ทั่งอีกอันหนึ่ง ชายชราวางตัวเองไว้ใกล้ ๆ และต้องการมองดูและสีขาวของเขา เคราห้อยลงมา แล้วชายหนุ่มก็คว้าขวานผ่าทั่งด้วย ครั้งหนึ่งฟาดไปโดนเคราของชายชรา 'ตอนนี้ฉันได้เธอแล้ว ชายหนุ่มกล่าว “ถึงคราวของเจ้าแล้วที่จะตาย” จากนั้นเขาก็คว้าเหล็ก บาร์และตีชายชราจนเขาครางและขอร้องให้หยุด เมื่อพระองค์จะประทานทรัพย์สมบัติมากมายให้แก่เขา ชายหนุ่มจึงชักขวานออกมา ปล่อยเขาไป ชายชราพาเขากลับเข้าไปในปราสาท และใน ห้องใต้ดินแสดงหีบทองคำสามใบให้เขาดู 'ในจำนวนนี้ เขากล่าว ส่วนหนึ่งสำหรับคนยากจน ส่วนหนึ่งสำหรับกษัตริย์ ส่วนที่สามเป็นของพระองค์ ในระหว่างนั้นก็ตีสิบสอง และวิญญาณก็หายไป ชายหนุ่มยืนอยู่ในความมืด “ฉันจะยังสามารถหาทางของฉันได้ ออกไปแล้วเขาก็คลำหาทางเข้าห้องแล้วจึงหลับไป ข้างกองไฟของพระองค์ เช้าวันรุ่งขึ้น พระราชาเสด็จมาและตรัสว่า 'บัดนี้เจ้าต้อง ได้เรียนรู้แล้วว่าความสั่นสะเทือนคืออะไร' 'ไม่' เขาตอบ 'มันจะเป็นอะไรได้อีก ลูกพี่ลูกน้องที่ตายของฉันอยู่ที่นี่ และมีชายมีเคราคนหนึ่งเข้ามาและแสดงให้ฉันเห็น เงินจำนวนมากมายอยู่ข้างล่าง แต่ไม่มีใครบอกฉันเลยว่ามันคืออะไร น่าสะเทือนใจจริงๆ 'แล้วกษัตริย์ก็ตรัสว่า 'เจ้าได้รักษาปราสาทไว้ และจะได้แต่งงานกับข้า ลูกสาว' 'นั่นก็ดีแล้ว' เขากล่าว 'แต่ฉันก็ยังไม่รู้ มันคืออะไรที่จะสั่นสะเทือน' จากนั้นทองคำก็ถูกนำขึ้นมาและงานแต่งงาน ได้รับการยกย่อง แต่ไม่ว่ากษัตริย์หนุ่มจะรักภรรยาของตนมากเพียงใด ไม่ว่าเขาจะมีความสุขแค่ไหน เขาก็ยังคงพูดเสมอว่า 'ถ้าฉันสามารถสั่นสะท้านได้ - ถ้าฉันทำได้แค่สั่นสะท้าน' และในที่สุดสิ่งนี้ก็ทำให้เธอโกรธ เธอ สาวใช้กล่าวว่า 'ฉันจะหาวิธีรักษาให้เขา เขาจะได้รู้เร็วๆ นี้ มันคือความสั่นสะท้าน เธอเดินออกไปที่ลำธารที่ไหล ผ่านสวนและนำถังใส่ปลามาเต็มถัง ของเธอ. ในเวลากลางคืนเมื่อกษัตริย์หนุ่มกำลังนอนหลับ ภรรยาของเขาจะต้องวาดภาพ ถอดเสื้อผ้าของเขาออกและเทน้ำเย็นออกจากถังด้วย ปูทับเขาไว้เพื่อให้ปลาน้อยๆ กระจายตัวไปมา เขาตื่นขึ้นมาแล้วร้องไห้ 'โอ้ อะไรทำให้ฉันสั่นขนาดนี้ - อะไรนะ ทำให้ฉันสั่นสะท้านเลยที่รัก อ่า ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคืออะไร สั่นสะเทือน.'
ขายการ์ตูน pdf Princess หมึกจีน เล่มละ 20 บาท ดูรายละเอียดคลิกรูป
